Ras: HTK

Kleur: seal point met wit en een blaze

Geboren: 1 februari 1996 (geschat)

Bijnamen: Bolle, Dikkie Dik, André

Up up up past the Russell Hotel
Up up up up to the heaviside layer

Up up up past the Russell Hotel
Up up up up to the heaviside layer

Up up up past the Russell Hotel
Up up up up to the heaviside layer

Up up up past the Russell Hotel
Up up up up to the heaviside layer

Up up up past the jellicle moon
Up up up up to the heaviside layer

Up up up past the jellicle moon
Up up up up to the heaviside layer

The mystical divinity of unashamed felinity
Round the cathedral rang 'Vivat'
Life to the everlasting cat


Klinker: een lievere kater kun je je niet voorstellen. Op de dag dat ik hem samen met een vriendin uit het asiel ging halen, hadden we al een aardig tochtje langs twee andere asielen en door de sneeuw achter de boeg. Maar het heeft zo moeten zijn, want in Oostzaan vonden we Klinker. We waren daar aan het eind van de dag, toch nog even door vanuit het het asiel aan de Polderweg (A'dam), waar een folder van dit voor ons nog onbekende kattenasiel lag. 

En daar zat-ie hoor: mijn manneke. Bij aankomst vond de dame van het asiel vond het nog jammer dat we niet eerder gekomen waren, want 's ochtends had ze nog zoveel keus gehad in rustige (beginners)katten. Tja, dat was even niet anders. Eenmaal binnen zag ik hem gelijk. Zich tegen de tralies aandrukkend trok hij de aandacht en hij wilde gekroeld worden. Zijn hokje ging open. "Of hij opgetild mocht worden?", vroeg ik nog. "Je kunt het proberen...", was het antwoord. En daar zat-ie al hoor, in mijn armen. Wat een beest. Met een klein beetje een scheef bekje, door een ongeluk wat hij ooit gehad had. Mijn 'André'. Want vanaf dat moment was hij van mij. En ik van hem, dat was duidelijk, want de eerste avond lag hij al languit bovenop me en keek me met die blauwe kijkers diep in mijn ogen. Hij was eindelijk thuis.

En wat een knuffel was het! Wat een schat van een beest. Overal tevreden mee, zo gek op kroelen. En op eten. Heel veel eten. Heel graag wilde hij opgetild worden voor een lange kroel. En avonden lang lag hij bij mij onder een dekentje op de bank. Uitgestrekt, buik tegen buik. Enorm was hij ook. Een lekkere grote kater met een enorm lief karakter, die nooit of te nimmer gemeen zou doen. Die steeds verder ging met zijn vertrouwen en uiteindelijk zelfs heerlijk knorrend zijn buikje liet aaien. De kanjer.

En toen......werd het 2006. In juni ging het mis. Ik haalde hem op van zijn logeeradresje na een weekend weg te zijn geweest. Klinker zat met open bek te hijgen in de auto. Later kreeg hij een enorme aanval. Hij wist niet meer waar hij het zoeken moest, dus met spoed reden we naar de dierenarts, waar hij direct mocht blijven. Zijn hart racede erop los en zijn longetjes zaten vol met vocht. Met een echografie stelde de specialist in Amsterdam het definitieve vonnis vast: HCM. Een tijd van pilletjes geven brak aan. Steeds meer en steeds vaker. Opnames bij de dierenarts. Eén keer ben ik zo hard met hem door de stad gereden, dat ik achteraf blij mag zijn dat er niemand voor mijn auto is gekomen.

De pilletjes sloegen niet aan. Niet genoeg. Steeds vaker en steeds sneller na elkaar ging het mis. Op 8 november 2006 was dit weer het geval en de volgende aanval zou niet lang op zich laten wachten. Dit was geen katwaardig leven meer en om hem verder leed te besparen is Klinker toen, om 23:00 uur 's avonds ingeslapen.

Kanjer, ik zou willen dat ik nog een keer je neusje kon aaien, zoals je het altijd zo lekker vond. Ik mis je nog altijd en je zult in mijn gedachten blijven.

Als twee blauwe ogen je vragen:
"Help me, want ik voel me niet zo fijn."
Mag je dan, omdat je voelt: "Dit is het einde"
Egoistisch zijn?

Als je van de dokter hoort,
"Dit komt nooit meer goed."
En hij krijgt steeds meer pijn.
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen...
Egoistisch zijn?

Als twee lieve blauw ogen zich sluiten gaan,
Voorgoed en je zonder hem naar huis toe moet.
Met alleen een doosje met zijn lijfje erin en een hart vol pijn.
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
Dit was het beste.
Ik mocht niet egoistisch zijn.

Vijf jaar was hij bij mij.
Elke dag samen was een feest.
En in al die fijne jaren,
is hij zelf niet één keer...
Egoistsch geweest.

Klinker, 1 februari 1996 - 8 november 2006

 View this page in English